We zijn gaan tellen. Volgers, likes, impressies, bereik. Alsof een getal iets zegt over of je iets betekent. Ik doe daar niet aan mee. Niet uit principe, en niet omdat ik erboven sta. Het interesseert me oprecht niet.
Een like is de goedkoopste vorm van instemming die bestaat. Een duim, een tel, weg. Het kost je niets, dus het zegt niets. Sterker nog: hoe makkelijker de instemming, hoe minder er gebeurd is. Ik ben niet op zoek naar mensen die instemmen. Ik ben op zoek naar mensen die bewegen.
Aandacht is goedkoop.
Verbinding kost iets.
Kijk maar eens naar wat een echte verbinding kost. Tijd. Kwetsbaarheid. De moeite om iemand tegen te spreken. De bereidheid om iets van jezelf te laten zien voordat je weet wat je ervoor terugkrijgt. Dat is duur. En juist omdat het duur is, is het iets waard. De aandachtseconomie heeft dat omgedraaid: alles moet gratis, vluchtig en schaalbaar. En dus schreeuwt iedereen, en raakt niemand nog iemand.
Ik wil geen fans. Fans volgen, en volgen is stilstaan met je gezicht de goede kant op. Ik wil dat een paar mensen iets met een idee doen. Het oppakken, het verbouwen, het beter uitvoeren dan ik het zelf had gekund. Dat is geen bereik. Dat is doorgeven. En doorgeven is de enige groei die me boeit, omdat het doorgaat als ik er niet meer naast sta.
Tegelijk wil ik wel ergens voor staan, laat daar geen mist over bestaan. Als iemand mijn naam hoort, mag daar een lading bij zitten. Een richting, een gevoel, iets wat klopt. Alleen wil ik dat die lading is opgebouwd uit ontmoetingen, niet uit frequentie. Er is een verschil tussen bekend zijn en gekend worden. Het eerste kun je kopen. Het tweede moet je verdienen, één gesprek tegelijk.
Daarom deel ik ongeveer een keer per maand iets. Het algoritme vindt daar niets aan, dat weet ik. Het algoritme beloont wie elke dag roept. Maar ik schrijf niet voor het algoritme. Als ik iets deel, is het omdat er iets te delen valt. De rest van de maand ben ik gewoon aan het werk, aan het luisteren, aan het leven. Daar komt het volgende stuk vandaan. Schaarste is bij mij geen strategie. Het is gewoon hoe het werkt als je alleen iets zegt wanneer je iets te zeggen hebt.
Dus tel mij niet mee in je bereik. Zet me niet in je dashboard. Maar als een zin van mij blijft hangen, als je hem een week later nog eens terugleest, als je een stap zet die je eerst niet zag: dan hebben wij verbinding. Zonder duim eraan te pas te laten komen.